Geboren in 1966, en op 15 jarige leeftijd werd ik gebeten door het muziekvirus. In het jeugdhuis Spectrum, te Moerbeke-waas werd ik aangemoedigd mijn eerste plaat te mixen: Culture Club was mijn eerste muzikale ontdekking, samen met TC Matic, Olalala, weet je wel. Gedreven door muziek speelde ik enkele maanden later mijn eerste plaat op de vrije radio. Radio Spoetnick, destijds bijzonder populair in de streek van Stekene tot Wachtebeke. Ik ontpopte mij al heel snel tot gedreven radio prater, en het succes bleef dan ook niet uit. Op een zekere zaterdagmorgen weerklonk mijn stem in de winkelstraat van mijn thuishaven Moerbeke-Waas, en daar was men trots op. Ik kreeg een goed gevuld verzoekprogramma op zondagmiddag van 14 tot 18 uur ten huize van E. Van Baardegem welke dienst deed als uitzendstudio.
Maar het bleef niet alleen bij vrije radio. Je bent jong en je wil wat, dus dan maar de baan op met de radio Spoetnik Drive-in show. En we hadden succes. Toen ik even later mede dankzij den Patrick W. ook mijn eerste platen mocht spelen in Jeugdhuis, dancing Stippie op de Koewacht, was de trein echt aan het bollen. We waren aan elkaar gewaagd, en trokken samen op in het weekend van den radio naar den dancing... op zoek naar het succes. (Inmiddels zijn we het spoor kwijt geraakt, maar wie weet leest den Patrick op een eenzame dag wel op deze website.)
Vrije radio's genoeg destijds, dus de overgang bleef niet uit. Van Spoetnik naar Radio Tyger, van radio Tyger naar radio Horizon. Overal en nergens thuis. Van het destijds bekende Verzoekprogramma, naar een Country programma, ik heb alles gedraaid, en veel gepraat. Maar het Belgische leger stond op mij te wachten, en de radio stond op een laag pitje. Tot men ook in de kazerne een feestje bouwde, met, inderdaad DJ Luc. Hoera, tot wie het benijd maar ik had succes en deed 3 dagen na mijn klas. Ze hebben mij daar laten gaan, ze begrepen het na éér dan tien maanden,"hopeloos". Ik bleef dan ook maar "Plakken" in de buurt van de kazerne, en zou later vandaar uit mijn eerste stappen naar de Sixties Muziek zetten,................
Barry White, The Supremes, Elvis Presley, Roy Orbinson, e.v.a. leerde ik kennen. Swing, Popcornoldies & ambiance. Ik begreep, er was wel wat méér dan alleen de muziek uit de hitparade. Ik werd echt gebeten door de microbe, en begon te experimenteren met een mix van oldies en klassiekers en jawel, de beste van het moment. Alhoewel, alles bleef netjes commercieel, alles was voor iedereen herkenbaar. Een klein detail, dat zelfs de dag van vandaag nog bijzonder belangrijk is. Maar er kwam routine. En een "autoplay dj" kon men bij mijn weten destijds maar beter vervangen door een cassetteke of een andere disc-jockey, dus na 2 jaar hield ik het voor bekeken. Dag Sixties in Machelen bij Vilvoorde nieuw uitdaging stond alweer te wachten moet eigenlijk die mensen van de Sixties eeuwig dankbaar zijn. Ik heb daar namelijk mijn ware liefde leren kennen. En nu, meer dan tien jaar later, ben ik vader, en zijn wij nog altijd samen, tot spijt van wie het benijdt.
Animatie van mijn eerste trouwfeest.
Ik had wel een beetje geluk, ik was al eens uitgenodigd op een trouwfeest van mijn zussen, (fout), ik had dus al gezien en gehoord hoe men dat moest doen hé, zo'n beetje officieel, met een muziekje als de bruid en bruidegom binnen komen in de zaal enz. Maar de echte ervaring had ik niet. Opnieuw mijn platencollectie nog maar eens beluistert. (Ik had die enkele jaren daarvoor opgekocht voor 55.000bfr. en ze in de tijd van de Sixties al allemaal beluisterd), en dan opzoek naar "marsmuziek" voor het vermenigvuldigen op mijn eerste huwelijksfeest als animator. Mijn installatie, 2 platendraaiers van een stereoketen, mengtafelke van rodec, en een versterker van dezelfde stereoketen. Een microfoon met een draad en een paar boxskes, een broek vol. ,en ik was vertrokken.
Veel plaats had ik niet in mijn Toyota, dus alles maar vastgemaakt op de "porteebagage", geleend bij mijne pa notabele, Oei, 't was een moeilijke bevalling, en alles behalve prof. De eerste feesten werden zonder lichtinstallatie gespeeld, maar al snel bleek dat dit niet genoeg was. In het begin dan maar lichten huren. Dit betekende dat er al snel een tweede rit werd gepland om de lichten af te halen bij Ampli. Dit betekende destijds zaterdagmiddag discobar plaatsten (dat duurde destijds meer dan 4 uur, verplaatsing inbegrepen), snel in het bad, en dan gaan spelen. 's Morgensvroeg mijn liefke wakker bellen, zij kwam mij dan halen en voerde de eerste lading naar huis, kwam terug(ondertussen had ik de muziekinstallatie al afgebroken)alles in ons autoke, en dan naar huis. Daarna de wagen leegmaken, en alles in de logeerkamer van ons appartement plaatsen(eerste verdieping Nb.) snel en beetje verfrissen, en dan. Slapen. Maar mijn formule sloeg aan, mijn liefke begon te zagen, ik betaalde haar dan maar eens een restaurenke, een ringske, en dat maakte haar humeur weer optimaal. Maar het liep uit de hand.
Mijn liefke had gelijk, het werd teveel. De zaterdagen en soms vrijdagen werden ons ontnomen om te spelen. Ik herinner mij nog altijd dat ik na één week in de morgenploeg gewerkt te hebben,(verdomme ja, in de week moet ik nog werken) de vrijdagavond moest gaan spelen, ergens in Kasterlee.We kwamen dus vrijdagmiddag, na de morgenploeg, rond 14uur30 thuis, propten ons Toyotaake vol, en vertrokken via Antwerpen richting Turnhout. Alles plaatsten, wachten tot het gelukkige koppel de zaal was binnen gekomen, de bruidsmars weetjewel, een beetje achtergrondmuziek terwijl de gasten aan het tafelen waren, en dan een hapje eten samen met mijn vriendin. Doodmoe waren we. Mijn vriendin probeerde wat te slapen in de wagen, terwijl ik aan het spelen was. En ze slaagde daar goed in. Na het einde van het feest alles afbreken, inladen, en dan mocht ik slapen, terwijl mijn zoeteke ons veilig naar huis reed. We keerden terug langs Antwerpen, maar dat heb ik niet meer gezien. Maar ik was bij het wakker worden een gelukkig mens, 't was een goed feest, en de eigenaar van de zaal wou zaken doen, met mij. Sindsdien heeft mijn Manuela(das mijn liefke) meerdere nachten in den auto doorgebracht. Ja zelfs toen ze zwanger was, moesten de lopende contracten worden afgewerkt.
Star for one night
Maar zoals altijd heeft alles zijn voor- en nadelen. Zo moest ik, via, het trouwfeest animeren van de dochter van een hoogstaand persoon van een dochteronderneming van Sabena. Een geslaagd feest, zonder meer zal men gedacht hebben, want het daarop volgend jaar moest ik de animatie doen van het personeelsfeest van het bedrijf waar de vader van de bruid de leiding had. En met succes. Logisch gevolg: boeking voor het daarop volgend jaar. Deze keer niet in een taverne-restaurent ergens in het Pajottenland, maar in hartje Brussel in een van DE HOTELS. Zoals gewoonlijk plaats ik de installatie voor de aanwezigen in de zaal aanwezig zijn, maar de inrichters zijn opdat moment wel al in de weer met de planning van het evenement. Men had mij dus bij het plaatsen van de installatie al verwittigd, geen boterhammen mee te brengen deze avond". (Dit zou toch de eerste keer nog moeten zijn, alhoewel. maar later meer daarover.). Hoe dan ook, ik kwam naar dat feest met "een lege maag". Na de receptie gingen alle genodigden aan tafel, voor mij geen plaats. Daarop komt de manager naar mij toe met de melding dat ik de lift moest nemen -1. Zo gezegd, zo gedaan. Eenmaal daar beneden, kom ik terecht in een zaal-Restaurent volledig. leeg. De Maître hotel komt naar me toe en vroeg wat ik daar kwam doen. Ik legde mijn situatie uit, maar die leek mij niet te geloven. Even telefoneren naar +1, vijf minuten later....... Heel serieus, mijne stoel aan mijn tafelke naar achter gehaald door de Maitre-hotel, wat wenst u te drinken, te eten enz. Flesje wijn. Wauw, ik voelde mij daar onmiddellijk op mijn gemak, schoon achtergrondmuziekje ala Oletta Adams, echt waar, da was af. 't Feest was dan ook weer naar behoren.
Over het feest dat eigenlijk nooit begon, zal ik maar héél kort zijn.
Zaterdagavond, en ik werd geboekt door een zaal ergens in Waals-Brabant. Ik had met die mensen een professionele band, daar ik al meerdere tweetalige bedrijfsfeesten had geanimeerd in dezelfde zaal. Ik werd gevraagd om op het huwelijksfeest te spelen van een 68 jarige dame met standing, met dito heer van 70 jaar. Het feest kon beginnen. Alleen iedereen was bijna naar huis toen ik de openingsdans(een wals) nog moest spelen. Toch maar proberen, en als mijn geheugen nog naar believen functioneert, zal de openingsdans één van de 10 gespeelde platen geweest zijn. Ja, na 60 minuten dwaalden ook te overblijvende gasten af. Als je zoiets meemaakt in het begin van je loopbaan, dan slaap je dus niet, ook al lag ik die avond om 2 uur in mijn bed. Maar je leert, en trekt lessen, en de dag van vandaag besluit ik nog steeds: als de gasten zeggen nee wij doen echt niet mee, dan is het nee. Hard om te aanvaarden. Maar zelfs in de bovenbedoelde zaak werd onze professionele samenwerking plots afgebroken.
Wie werkt de dag van vandaag, terwijl hij er moet voor betalen?
Het lijkt ongelooflijk, maar in mijn carrière werd me nu al meer dan 1 keer voorgesteld om samen te werken met bepaalde zaken, mits betaling. Het komt er eigenlijk op neer, wanneer u dus uw discobar neerpoot in een bepaalde zaak om uwe boterham te verdienen, uw een deel van de koek moet delen met de zaal. Ik heb dit telkenmale vertikt (dit past niet in mijn filosofie), met als resultaat dat ik er bij bepaalde zalen niet meer inkom. Het begint allemaal onschuldig. U komt voor de eerste keer in een bepaalde zaak, omdat uw cliënt deze zaak heeft gekozen om het feest in door te brengen, en u door mond aan mond reclame, de Disc-jockey bent. De eerste maal geen probleem. Iedereen tevreden, en voor herhaling vatbaar. Bij de tweede maal in dezelfde zaak, het voorstel om samen te werken. Voor mij geen bezwaar. Wanneer de zaakvoerder tevreden is over de geleverde prestaties, mag hij of zij gerust reclame maken, maar bij bepaalde zaken zou dus voor die reclame moeten betaald worden. En daar wringt bij mij dus het schoentje. Er werd me zelfs eens voorgesteld om gewoon mijn prijs omhoog te brengen, om zo de meerprijs af te staan aan de zaakuitbater. Moest ik dus eigenlijk met 2 verschillende tarieven werken.1 zonder commissieloon, en naargelang de zaak, één met commissieloon. Voordeel was wel dat ik dus de bijdrage niet moest betalen, maar wel de klant in kwestie. Eerlijk duurt het langst, en ik heb dan ook met al die zaken de samenwerking verbroken. Op de site staan de zaken waar ik met samenwerk gegroepeerd onder "referentie", zij bieden mijn diensten aan als eer voor hun zaak, en niemand wordt verplicht deze raad op te volgen. Dus bij hen held" Klant is koning". Pittig detail, ik en de zaakvoerders zijn best tevreden met deze samenwerking.
Het probleem van te veel boekingen:
Onwaarschijnlijk voor een buitenstaander, maar wanneer er werkelijk teveel werk is dan kan je alleen maar via de telefoon zeggen:"Sorry, maar die datum is niet meer vrij." Ik kan trouwens maar één feest per avond animeren. 't Zal mij een zorg wezen, alhoewel. De klant in kwestie zit wel met een probleem, wie moeten ze nu contacteren voor hun feest. Dan maar snel een collega zijn telefoonnummer doorgeven, en die mensen zijn verlost uit hun zoekproblemen. Maar wat blijkt, op een gegeven moment denken velen, ha, Lucky's disco-bar die heeft toch geen tijd, dus hoeven wij ook niet meer te contacteren, das nutteloos. Als iedereen zo zou redeneren, dan heb ik de dag van vandaag tijd zat en zit ik hier elke zaterdagavond met mijn vrouw uitgebreid te eten. Gelukkig zo een vaart heeft het niet genomen, maar het aantal dubbele en dus geweigerde boekingen daalt. Een tendens die mij eigenlijk maar zuur opbreekt, maar ik mag niet klagen, ik moet snel wegwezen, 't is zaterdag en ik moet mij klaar maken. De wagen laden, ik rijd nu sinds meer dan 3 jaar met een Caddy van Volkswagen, met uitgebreide reclame erop, en dan rijdt ik richting Aarschot. Daar feesten de veteranen van de voetbal, een evenement wat ik nu al voor de vijfde maal animeer. Als ik kijk in mijn agenda dan staat daar een dubbele en dus niet mogelijke boeking, met als locatie Hillegem. Verdorie 2 kilometer van mijn deur, maar ik mag er 80 rijden en 80 terugkomen. Wie hebben die mensen dan geboekt i.p.v. mij. ?
The way of life......
Momenteel zijn we donderdagavond en het is precies 8 weken geleden dat mijn schoonzus(de zus van mijn liefje Manuela)is overleden. Anorexia zou hier de boosdoener zijn geweest, en het verdriet zit diep. Ik moest de zaterdag na haar overlijden een feest animeren, voor een plaatselijke voetbalploeg. De contracten waren getekend en in samenspraak met de familie besloot ik toch het feest zelf te animeren. Ik zou nog steeds geen gerust geweten hebben gehad, indien ik bij aanvang van het dansfeest geen minuut stilte gevraagd had ter nagedachtenis van onze wijlen Pascale. Dank aan allen die mij hebben gesteund die avond.
De tijd vliegt voorbij, en ook ik wordt een dagje ouder, alleez 'k mag nie klagen hé, maar als ik mijne kleine zo zie groeien dan besef je pas dat wanneer er bij hem 1 jaartje bijkomt, dat ook voor ons 365 dagen + betekent. Onlangs vond ik in mijn collectie nog een opname van een radioprogramma terug van een tiental jaar terug. Verdomme, wat gaat de tijd toch snel. Maar niet getreurd, er zit muziek in het leven, en ik heb zo net een nieuwe investering achter de rug. De zaken draaien naar behoren, en de website zit in een nieuw kleedje. Zaterdagavond is het de beurt aan het personeel van KBC Lease, dan dansen zij als het ware het poeder van de dansvloer. Laten we hopen dat het een succes wordt, want elk feest is opnieuw een uitdaging waarin alles zorgvuldig moet worden afgewerkt binnen de zes uur. En geloof het of niet, wanneer ik moet beginnen met de aankondiging van de eerste dans, dan ben ik nog altijd even zenuwachtig als 10 jaar geleden.
Zenuwachtig is relatief. Zo was ik vijf jaar geleden te gast op een huwelijksfeest als disc-jockey. Enkele minuten na de hoofdschotel kwam een jongen van een jaar of 23 mij vragen dat hij een mopje mocht vertellen via de microfoon. Hij had daarvoor de toestemming van de bruid en bruidegom, dus voor mij zeker geen bezwaar. Maar toen bleek dat zijn verhaal na 5 minuten nog niet aan een ontknoping toe was, en er ook niemand meer luisterde, is die arme jongen uit ontgoocheling via het raampje van de WC naar buiten gesprongen. Pittig detail, ik was de enige die zijn afwezigheid had opgemerkt. Niemand had blijkbaar behoefte aan het einde van het verhaal, en de dag van vandaag herinner ik mij ook het begin niet meer, laat staan het einde van de grap. Arme Jo.
Over toiletten gesproken.
Wanneer op een huwelijksfeest een naamafroeping moet gebeuren, bij het aan tafel gaan, dan neem ik dit graag voor mijn rekening. Zo gezegd zo gedaan. Het brengt ons van bij het begin al in contact met de genodigden en dat kan alleen maar het feest ten goede komen. Terwijl de gasten dan aan het tafelen zijn, krijgen wij iets te eten van de zaak. De zaakuitbater moet ook het vaandel hoog houden, als u begrijpt wat ik bedoel. Op een zomers moment stapte een nogal "zware" dame mij voorbij richting toilet. Ik zat daar, na het eten, wat te studeren (Acces Nb.) toen ik plots werd overdonderd met allerlei geluiden....Pruuuut, poeffp.... enz. De plaats waar ik had plaats genomen was blijkbaar iets te dicht bij het toilet en mijn studieernst moest plaats maken voor een slappe lach. Had die madam geweten dat wat zij had gehoord ik, ook ik had gehoord, dan had ze waarschijnlijk het lef niet meer gehad om die avond nog een plaat van Luc Steeno aan te vragen. Maar toen zij uit de W.C. terugkwam stond ik al beneden aan de trap, nat van het lachen. Ze had dus niks gemerkt van mijn lachaanval.
Tegenslag.......juni 2001.
Verdom......., onlangs kwam ik met mijn familieke thuis iets voorbij middernacht, terwijl ze me rond 8uur 's morgens uit mijn bed belden. Luc, ze hebben in uwen auto ingebroken, en uwe autoradio& minidiskspeler zijn gestolen. Jammer maar goed, het portier was opengebroken, dus onverwachte kosten. Ook mijn portefeuille die in het handtasbakje lag opgeborgen bleek doorzocht. De waarheid kwam snel aan het licht: Visa-kaart gestolen. Snel Cardstop gebeld, één week later reeds een nieuwe kaart bij mijn bankkantoor. Géén probleem meneer uw oude kaart is geblokkeerd, en er bestaat nog zoiets als een verzekering bij diefstal. 1 maand later kreeg ik mijn uitgavenstand . Voor een totaal van bijna 12.000 Bfr.werd mijn rekening lichter gemaakt. Dan maar klacht indienen bij de fraudedienst van de BCC. 2 weken later een beleefde brief van de fraudedienst: "het nalaten van een portefeuille wordt aanschouwd als een grove nalatigheid". Net zoals het samenhouden van de geheime code met de visakaart. Beide gevallen worden dus niet gedekt door de verzekering. Dat laatste trek ik niet in twijfel, maar, wanneer een portefeuille is opgeborgen in de handschoenkast van de wagen, en dus zeker niet in het zichtbereik van derden, dan kan ik moeilijk spreken over een grove nalatigheid. Dan maar contact opgenomen met de fraudedienst, die zich baseerden op een reglement van de KBC. Zij konden niks doen voor mij, zij baseren zich op het reglement van KB. Volgens de operator van dienst bestaat er een reële kans om de som te worden terugbetaald, wanneer er commerciële aspecten meespelen. Hoop doet leven, ik dus snel naar mijn bank, de KBC, maar daar waren ze niet geneigd mij echt te helpen, alleen een kopie van het Visaregelment voorgeschreven door KBC kon ik krijgen. Na dit te hebben gelezen heb ik maar terug contact opgenomen met de fraudedienst van BCC, bleek dat mijn versie niet dezelfde was als die van hen (bij mij was over het achterlaten van een portefeuille in de wagen helemaal geen sprake).Dan maar mijn exemplaar snel doorgefaxt. Men zou KBC overtuigen. Achteraf zou blijken dat alleen de nieuwste versie telt, ik was er dus aan voor mijn moeite. Dan maar de ombudsdienst van KBC ingeschakeld, zij zouden de zaak onderzoeken. 1 maand later gaat alweer 5.000 Bfr. van mijn rekening, alweer te Brussel in de hogerop beschreven tijdspanne van max. 8uur. Ik heb uit teleurstelling alvast mijn nieuwe Visa-kaart vernietigd en stopgezet, of ik nog iets van de opgesoupeerde 18.000 Bfr. zal terugzien is alvast de vraag. Of krijg ik misschien volgende maand alweer een uitgave van enkele duizenden frank voorgeschoteld????? Hoe dan ook, 5jaar geleden was ik op Samana in de Dominicaanse Republiek, waar men weigerde in de bank aldaar baar geld uit te betalen aan mijn schoonbroer, omdat deze zijn handtekening niet volledig overeenstemde met die op zijn Visa-kaart. Hier in België vraagt men blijkbaar niet eens meer de identiteitskaart samen met de Visa-kaart. waardoor ik kan afsluiten: Visa-kaarten zijn niet eens zo veilig en verzekerd dan we wel denken.
Hopelijk moet ik volgende keer niet vertellen dat mijn rekening in het rood staat.
September 2001
Goed nieuws, alles mbt. Visa is in de minne geschikt, ik ben ontboden op het kantoor van mijn bankdirecteur, en hij besloot zijn duitje in het zakje te doen. Mooi gebaar, maar ik blijf toch de verliezer. Hoofdstuk wordt hier afgesloten.
Will Tura zei ooit, zo las ik eens in de wachtzaal bij de dokter, wie niet zenuwachtig is bij de aanvang van een optreden, doet zijn job niet graag meer. Oei oei oei, wat mij onlangs was overkomen, krampen, krampen, lees zenuwachtig toch, dus bij één van de eerste platen die ik speelde, die bewuste avond, moest ik holder de bolder naar het toilet. Dringend, ja het was dringend, en beperkt in tijd, zo'n cd-track duurt gemiddeld 3 min 30 sec. Tijd voor een geroutineerde check-up van de toiletten was er dus niet, gevolg: na de dringende zaak moest ik vaststellen dat er geen wc papier meer was, en aangezien ik net dat weekend niet verkouden was had ik dus ook geen zakdoekjes bij. Wat doe je dan, wat doe je dan ??? Wel je voelt je genoodzaakt snel te reageren, en je opent de vuilnisbak die staat opgesteld in dat zelfde hokje waarin jezelf zit te zweten, je doet wat u hoort te doen, en rent naar je discobar, play and let's go. Proper is anders, maar als de nood het hoogst is....
Hoi, i'm still alive..........................;;
Een rustige vrijdag 19 April 2002, en na een dagje Rippen, mag ik jullie opnieuw een zalig kerst, gelukkig nieuwjaar en zeker Zaaaaaalig Pasen en bedankt voor de bloemen wensen. Ja, 't is waar, uiteindelijk zal mijn biografie zich ontpoppen in een soort dagboek(maandboek, jaarboek,denk ervan wat je wil....). Ik heb hier ondertussen niet stilgezeten. Voor zij die nog niet weten wat Rippen is, Rippen is het coderen van een bestand, zodat het zonder veel kwaliteitsverlies herleid wordt naar een compacter bestand, wat resulteert in meer bestanden op de harde schijf. Oh ja, ik ben druk bezig om alle Cd's en Cd-singles om te zetten naar het gekende MP3-formaat, het zou de bedoeling zijn om einde dit jaar uit te pakken met een echte MP3-disco-bar. weliswaar een flinke investering, maar comfort en kwaliteit kunnen nu uiteindelijk samengaan. (en daarbij, als ge nie investeert blijf je staan, en blijven staan is gelijk aan achteruitgaan....).Of moet ik mijn centen afgeven aan de belastingsinspecteur? Let op, het is een zottekes werk om al die Cd's om te zetten. Stel, ik heb de prehistorie volledig, een 70 tal cd's alle tracks kunnen benoemd worden d.m.v. CDDB. Dit resulteert in de Verkenner onder Windows dus in Various Artiest - du-peter maffay. Wat kan ik daar nu mee, als ik later binnen de minut het gevraagde lied wil klaar hebben. hernoemen onder Windows via de verkenner koste mij bijna meer tijd dan het eigenlijke Rippen van de cd, dus moest ik gezocht worden naar een oplossing. Het is namelijk zo dat alle liedjes momenteel verzameld zijn in een database, het zou dus voor mij makkelijk zijn geweest, indien ik een programma had dat mij via een uitwisseling van Windows verkenner, en mijn database, MP3 bestanden kon hernoemen. Maar waar vind je in godsnaam zo een programma???? "Als ge 't nie vind maakt et dan zelf ", en vandaar de lange stilte op het net. Ik ben namelijk de beginselen van Visual Basic gaan bestuderen, en na 2 maand had ik resultaat. Via een Query zoek ik de tracks van de cd op in mijn database, welke ik gebruik als nieuwe naam voor mijn bestanden die genoemd zijn zolas track1, track2, etc. Nu gewoon op een knoppeke drukken en de volledig geripte cd wordt in 3 seconden voorzien van de artiest en titel per track. Sorry voor mijn enthousiasme, maar ik ben een gelukkig man...
De code van mijn eerste en waarschijnlijk ook laatste Visual basic applicatie vind u hier
Ondertussen hebben we hier ook de laatste tijd niet stilgezeten. Ons MP3 avontuur gaat door, tot spijt van wie het benijdt. De investering is goed bevonden, en als alles naar wens verloopt dan zijn we full mp3 tegen het einde van dit jaar. Als we even stilstaan bij de afgelopen 15 jaar, dan is er toch heel wat veranderd. Ik herinner mij nog altijd de periode dat we puur vinyl waren. Born to be alive werd op 45 toeren gespeeld, en Tura op 33 toeren. De genodigden dansten dat het een plezier was. Een krasje te veel zeker, en daar kwam toen de CD. Iedereen danste en hoorde dat het goed was. Tien jaar later heeft dit voor ons afgedaan, omdat we geen titels en CD's willen zoeken met de rug naar het publiek. Of worden we nu opeens te veel verwend? Voor het prijskaartje moeten we het niet doen. En wedden dat...!! iedereen weer zal dansen... Terwijl iedereen gaat downloaden op het internet, zijn wij gebonden aan de wet die ons toelaat een kopie van een CD te maken voor eigengebruik, op voorwaarde dat we de originele ook in ons bezit hebben. En dit is alvast onze uitgangsbasis. Iedereen moet eten, ja zelfs de kleinste. Niemand is heilig ik niet, maar ik ben volledig tegen he principe van massaal donwloaden van het net zeker voor nen DJ.
De voorgeschiedenis van Mp3.
Toen ik in 1997 mijn eerste computer, multimedia, in huis had voor de zaak, veranderde mijn leven drastisch. Alle vrije tijd werd volledig opgeslorpt door dit stukje vooruitgang. Alle cd's, en singles werden netjes in een database getikt, met één vinger (ondertussen tik ik met 2 vingers). De computer crashte, werd verkracht door een virus en bezorgde mij meerdere slapeloze nachten. Trouwens, mijn database bestaat nog altijd, en op het welkomstformulier staat volgende tekst:
"Iedere dag, bijna, ben ik zowel drie uur vlijtig in de weer geweest om deze database in te vullen. En net op de dag dat je denkt nu ben ik klaar, moet je vaststellen dat op de dag alle moeite voor niks is geweest. U was in het bezit van meer dan 12.000 titels, en van het ene moment op het andere is alles geblokkeerd door een onverstandige ingreep in het programma. Dit was zondag 28 juni 1998, net één dag voor de 10de bestaansmaand van deze gegevensbank. Negen maanden en 30 dagen, net iets meer dan de periode van mijn zwangere, liefe schat, mijn moeite was eraan. De onze niet(met mijn vrouw en de toekomstige baby is alles in orde).Maar ik besloot verder te doen, ook al moest ik mijn 12.000 titels opnieuw intikken dan nog zou ik klaar zijn voor het jaar 2.000. Maar enig zoekwerk heeft erbij toegedragen dat ik nu 3 weken later al terug beschik over een database met méér dan 12.000 titels, ze is nog gebruiksvriendelijker en is bij elke vernieuwing of aanpassing gecomprimeerd, zo moet ik ook niet meer rondlopen met 1 gigabyte zoals 3 weken geleden. Of om het kort te maken "DE AANHOUDER WINT" Vergeet de crash niet van maandag 28 April 1999."
In december 1998 kreeg ik bezoek van een kennis. Die had, volgens hem, werkelijk iets revolutionair voor mij. De mogelijkheid om mijn cd's af te spelen via de computer, door ze op te slaan op de harde schijf, onder het formaat Mp3. Op een vrije zaterdag zouden we héél snel het programma installeren. Op dat moment hadden we thuis bezoek, en zou mijn Manuela "haut cuisine" serveren met de genodigden. Jammer maar het Mp3-wonder uit die tijd was niet uitgenodigd voor de tafel, maar toch wou ons Mp3 experiment maar niet lukken. Een bepaalde file gaf mij problemen, en zo rond 23 uur kreeg mijn madame het op haar heupen, en riep "aan tafel". We waren geschrokken, staakten ons experiment, en het zou pas 3 jaar later zijn dat ik de revolutie van destijds opnieuw zou installeren. Binnenkort doen wij de "haut cuisine" van Manuela over met dezelfde genodigden, met dat ene verschil, de pc met mp3 zal op dat moment de achtergrond muziek geven.
Het zware trouwfeesten seizoen zit er bijna op, de dagen worden korter, de nachten langer, en soms heb ik echt zin om een avondje languit in mijn zetel te liggen dicht bij mijne kleine"mon chechie" en mijn vrouw, maar het eerste weekend vrij komt er pas begin volgende maand. Ja ja 't zijn drukke tijden.Onlangs speelde ik op een jubileum, in een zaak waar 2 feesten aan de gang waren.. Leuk is het dan altijd om eens te controleren wie er nu het langst de ambiance inhoud. Prettig gevoel voor mij als ik merk dat ik het meer dan 2 uur langer kon trekken, joepie. Ondertussen komen ook de boekingen voor volgend jaar binnen als zoete broodjes, en houdt yucom op te bestaan. Het boeltje wordt Tiscali, en mijn website op de yucom-server krijgt rake klappen. Alles werd netjes overgepompt, alleen staan er hoofdletters aan het begin van mijn filenames, en daar kon blijkbaar de nieuwe server van tiscali geen weg mee. Pure verkrachting noem ik dit, maar ja de hosting was toch gratis meneer !!! Dus kom niet zagen. Dan maar een betalende server zoeken en alles onder eigenbeheer overpompen. De domeinnaam is dus niet meer Luckysdb.yucom.be maar kortom Luckysdb.be. We betalen dus binnenkort voor onze site, maar onze site heeft toch maar één doel en dat is de "wereld" laten kennis maken met onze manier van feesten, en daar hebben we graag 300 euro per jaar voor over, of niet?????
Toeval of niet.
Het gebeurt wel eens meer; een verhaal aan de telefoon van de voorzitter van een vereniging; "Goede avond meneer, we hebben er een avond discussie over gehad, maar de beslissing is gevallen. Weet je iedereen in onze vereniging heeft zijn woordje te zeggen, en elk schuift zijn favoriete discobar naar voor; de discussie duurde wel even tussen mij en mijn collega. tot op het moment dat we beide ons visite kaartje naast elkaar legden. Toen bleek het om hetzelfde telefoonnummer te gaan, jawel en dat was uw telefoonnummer; reserveren dan maar". Of nog beter, "meneer ik heb uw telefoonnummer in de feestzaal gekregen, maar ik twijfelde tussen die en de dj van het feest in Sint Lievens Houtem, maar mijn nicht verzekerde mij dat het hier om dezelfde persoon gaat dus wilt u aub boeken voor 18 Januai 2003". Sorry mevrouw maar de datum is reeds 8 maand bezet. Joepie ik word populair........................
Buikgriep of niet
Nog net op de valreep, mijne beste wensen voor het nieuwe jaar 2003. Time goes fast..... en we worden "oud". ja verdorie, we zitten hier niet stil. De telefoon rinkelt dagelijks met aanvragen en inlichtingen. Het nieuwe jaar begint fantastisch. Ondertussen heb ik hoogst waarschijnlijk de meest perfecte set gespeeld uit mijn carrière. Donderdagmiddag 2 januari 2003. aanvang van het feest om 13uur, einde 20uur30´. Locatie W.T.C. Brussel niveau -1. Aantal aanwezige enthousiaste mannen en vrouwen: ongeveer 300. Nogmaals blijkt hoe "zotter" het publiek, hoe "gekker" den dj. Hoera voor al wie dezelfde mening is toegedaan als ik. 2 weken later, de nacht van vrijdag op zaterdag, de vooravond van een feest. Ik word wakker met braakneigingen, moet "kotsen", heb kou en warm tegelijk. Ik ben ziek, wat nu? Kan opnieuw de slaap vatten en wordt wakker om 10 uur, ga terug slapen, want om 17 uur moet ik vertrekken, mijn plicht roept he ziek zijt dan moet ge rusten en slapen, zei mijn moeder destijds. Daarnet stond ik nog te rillen in de badkamer, één uur later monteerde ik de installatie terplaatse en dronk...... een rode Porto. Klaar was kees, en iedereen danste alsof ik niet ziek was.
Ondertussen werd het bpm-project met maar liefst 3 maanden uitgesteld. De reden is, dat het systeem blijkbaar niet stabiel genoeg is bedoeling is nochthans duidelijk: alle cd's blijven thuis, en voor de actie worden de Mp3 versies gespeeld, maar ik kan moeilijk een dansende menigde gaan vragen even te wachten om dat ik een "boot" moet uitvoeren. Ook laait ondertussen de discussie op of het wat legaal is om met een harde schijf vol met mp3 te gaan spelen. Tenslotte zegt de wet dat de eigenaar van een cd, slechts één kopie in zijn bezit mag hebben voor persoonlijk gebruik voor derden spelen nog persoonlijk gebruik? Eén ding moet duidelijk zijn, alle mp3 zijn persoonlijk geript, en de originele zijn in mijn bezit, maar toch. Wanneer men logisch nadenkt kan men stellen dat er geen vuiltje aan de lucht is. Alle aangekochte en dus geripte cd's staan op naam van Lucky's disco-bar. wanneer ik ze mag gebruiken voor persoonlijk gebruik dan mag Lucky's disco-bar ze ook gebruiken voor zijn persoonlijk gebruik, maar of iedereen deze gedachte zal volgen is een andere zaak. Onlangs kreeg ik een Mail van iemand die de zaken van de meeste platenfirma's en artiesten uit dit land behartigt. Met de dreiging om een boete te moeten betalen tussen 500 euro tot 50.000 euro, indien ik niet onmiddellijk alle afgebeelde hoesjes van mijn site zou halen. Een fragment uit die mail:
Geachte Heer,
Ik maak u dit schrijven over(waarvan de datum van het elektronisch schrijven als verzendingsdatum geldt) in de hoedanigheid van juridisch raadgever van IFPI Belgium.
IFPI Belgium vertegenwoordigt in rechte de volgende muziekproducenten :
AMC, AMD, ARS, Antler subway, BMG/Ariola Belgium, CODA, Culture Records, DECO-Byte records, Edel records, EMI Music Belgium, EVA Belgium, HKM records, Impart Productions, Impuls international, Jean Kluger, Lightning Records/Bonzai, Mouse Music, , News, One World Media Belgium, Play It Again Sam, Roadrunner Arcade Music, Schott Frères, Sony music entertainement, Studio 100, Trackx, Universal music, V2 records Belgium, Virgin Belgium, Warner Music Belgium en Zomba distribution.
Onze leden vertegenwoordigen ongeveer 95% van de op de Belgische markt verdeelde en verkochte geluidsdragers.
De site met url http://home.tiscali.be/yuc-lbauwens stelt in uw rubriek ?platencollectie? reproducties van hoezen, waarvan de rechten toebehoren aan onze leden, ter beschikking aan het publiek zonder hun toestemming te hebben bekomen.
Krachtens artikel 39 van de wet van 30 juni 1994, hierna de auteurswet genoemd, hebben onze leden het exclusief recht om de hen toebehorende muziekopnamen te reproduceren of hiervoor hun toelating te geven.
Artikel 80 en volgende van de auteurswet bepaalt dat de inbreuk van dit recht kan leiden tot geldboeten van 500 tot 500.000 Euro, de inbeslagname en verbeurdverklaring van de computerinstallatie en de betaling van een schadevergoeding.
Wij vragen u om onmiddellijk deze inbreuk op de rechten van onze leden te staken door de reproducties van deze hoezen van deze webpagina te verwijderen.
Bij gebreke aan een prompte reactie zullen wij ons wenden tot de bevoegde rechtbank teneinde de staking van deze inbreuken te bekomen en een passende schadevergoeding te eisen.
Wij behouden ons in alle geval het recht om een vergoeding voor de schade die onze leden hebben geleden te eisen.
Gelieve ons de ontvangst van deze notificatie per kerende te bevestigen en ons te informeren over de door u genomen maatregelen om deze inbreuk stop te zetten.
Dit electronisch schrijven geldt als kennisgeving en ingebrekestelling en wordt u overgemaakt onder voorbehoud van al onze rechten en zonder nadelige erkentenis.
Einde citaat. Ik antwoord hem dat alles onklaar is gemaakt, met volgend schrijven:
Geachte,
Een beetje geschroken door deze overtreding, meld ik u met deze dat alle hoesjes na het versturen van deze mail zullen verwijderd worden van de site.
Doch zie ik niet echt een bedrieglijke overtreding, daar ik alleen maar een héél lage resolutie van de vertoonde voorkant zonder de achterkant van de geplooide kant, en zonder de achterzijde van de cd publiceer. Het was in mijn geval alleen de bedoeling om potentiele klanten een inzicht te geven over de inhoud van mijn persoonlijke platencollectie.
Wanneer u beslist dat dit strijdig is met de wet, dan meld ik u dat zonder twijfel de hoesjes van de site zullen worden gehaald.
P.S. Binnenkort wil ik starten met een disco-bar pc vol met mP3-files. Alle nummers die op de harde schijf staan onder het formaat MP3 heb ik weldegelijk in origineel cd bij mij thuis.
Alvorens opnieuw een aanmaning te krijgen, ben ik strijdig met de wet wanneer ik met de PC de hogervernoemde files speel op een privé-feest?
Mvg.Bauwens Luc voor Lucky's disco-bar
Zijn antwoord:
Beste,
De reproductie van de hoesjes is onderhevig aan een toestemming van de rechthebbenden en zonder is dit illegaal.
Het omzetten van uw originele CD's in MP3 is enkel toegelaten in het kader van de reproductie in familiekring en bestemd voor deze familiekring. De activiteit waar u over spreekt is enkel toegelaten mits toestemming van de rechthebbenden. Er is een contract in de maak dat dit gebruik zal mogelijk maken voor DJ?s. Indien u over de originele geluidsdragers wordt er normaliter niet opgetreden. Wel kan u gevraagd worden om ons toe te laten dit te controleren.
Mvg,
Duidelijkheid is wel iets anders, maar hoop doet leven. Maar ondertussen moet ik wel vaststellen dat er meer en meer cd's op de markt komen, die het gewoon niet meer doen op de computer. Copy-beveiligd noemt men dat "don't play on pc". Wat moet nen brave mens dan doen om zijn liedjes te rippen(om te zetten via de computer naar mp3 nb.) wanneer de cd niet meer herkend wordt via de cd-drive. Nu heb ik daar wel mijn oplossing voor, want ik moest perse Celine Dion op mp3 hebben, met i'm alive. Hoe ik het doe verklap ik best niet via dit medium, maar voor wie wat creatief is, is veel mogelijk.
Een normale zaterdag:
Afspraak om 19u30, da's al lang geleden dat ik zo vroeg te plaatse moest zijn. Maar klant is koning dus. Planning een beetje overhoop, te weinig tijd en Bpm- heeft sinds gisteren versie 4.7.1.1 en nu maar hopen dat al de problemen met deze van de baan zijn. S'Avonds vertrek ik om 19 uur stipt, om in Steenhuffel aan te komen om 19u30.Steenweg tussen Herzele en Aalst. De provinciebaan, snelheidsbeperkin 70 km/uur. Luc rijdt tegen 100 km:uur, flits, onweer, neee geflitst ja, en ben er aan voor de moeite, ik kan gratis spelen vanavond. ik kom met 5 minuten vertraging aan en ben blijkbaar te laat om de intrede plaat te spelen. Hoop doet leven mijn bpm-studio draait momenteel zonder fout.
En dan nu BPM-Studio, zonder CD's.
Allles samen geteld, heeft het zo een slordige 2 jaar inbeslag genomen om alles in kannen en kruiken te doen om feilloos een avond te animeren d.m.v. de Computer. In deze biografie werd al dikwijls verwezen naar BPm-studio. Het was een project waarvan ik meerdere nachten niet heb geslapen. Alle cd's staan nu op de harddisk (2 maal 80 giga). De derde versie van het software pakket(4.7.1.1.) zijn zonder problemen geïnstalleerd, en toen was het zaterdag zover. Na lang testen en configureren, speelde ik zaterdag 5 april mijn eerste avond met de computer. Waarschijnlijk zullen de genodigden er niet veel van gemerkt hebben. De comfort, en momenteel nog de zenuwen, van de disc-jockey kregen het hard te voorduren. Een plaatje opzoeken neemt welgeteld 10 sec. vooraleer het stand-by staat om te spelen. De originele cd's worden niet meer gebruikt, dus verslijten niet meer. Ik beschik over meer tijd tussen de nummers, en kan dus beter op de situatie inspelen. kortom iedereen wordt er beter van. Ook de tijd voor opzetten en afbreken gaat serieus naar omlaag.
Een zwarte zaterdagstond ik daar nat van het zweet bij 30° C
Het gevoel dat mij niks kan overkomen had ik nog nooit gehad, maar het leek wel of Barry White boos was, omdat ik niet als eerste plaat na de openingsdans zijn hit speelde. 23 uur ik kom toe aan de zaal, en besef dat ik mijn set minidisc vergeten ben. Ik vlieg snel terug naar huis. Rond middernacht, die avond zouden we beginnen met de openingsdans. Alles stond sinds weken op de harde schijf, alleen kon ik mij niet herinneren in welke directory ik de openingsdans had opgeslagen. In volle paniek snel ik opnieuw naar huis om de Cd te halen, en terwijl de bruidegom nog op het Wc zat, was ik toch nog net op tijd om te starten. 15 minuten feilloos, maar dan plots, bij het eerste collectieve dansnummer 'Summer jam 2003" nb, en net na een staande ovatie voor de eretafel, speelde ik blijkbaar iets te luid, resultaat de geluidbegrenzer ging af en plots niks meer. Waar ik al maanden voor vreesde gebeurde, alleen hoe vertel je nu dat Windows eerst moet opladen alvorens opnieuw te kunnen starten?? Gelukkig ben ik er wel op voorzien, en speelt altijd een cd op de achtergrond indien er iets zou gebeuren. Het was dus het juiste moment om eens uit te testen of mijn theorie wel functioneert. Maar toch. "Even geduld straks opnieuw summer jam 2003," klonk ik een beetje onwennig in mijne nieuwe draadlozemicrofoon Senheizer, en dan hopla daar was ie weer, weliswaar met véél decibels minder, om te voorkomen dat alles zich zou herhalen. De schrik zat er goed in, nochtans had ik al meerdere malen in de zaal gespeeld zonder Decibel- of stroomproblemen. Bij navraag bleek dat de decibelmeter sinds 1 week was ingesteld op een lager niveau dan voordien, sinds recente klachten van de buren, en dit nadat er aanpassingen waren gebeurd aan de zaal. Muren moeten plaats maken voor ramen, met een mooier zicht en licht, maar met een mindere goede isolatie van het geluid.Een verwittigd man is er 2 waard. Daar dus de stroom werd onderbroken, bleek dat ook achteraf de starter van de blacklights het had begeven, maar telkens wanneer de vonk over ging schakelde de relais van de faderstart over beide spelers. dit resulteert in een genadeloze stilte. Wat nu?,nog meer zweet en wees op je goede. Voor al dit ongemak, in een tijdspanne van 15 minuten, beloofde ik het bruidpaar een reductie aan de microfoon van 50 euro per ongemak. van dit moment danste en feesten iedereen weer door op een toch wel stil geluidniveau en speelde ik de laatste track om 5 voor 6uur in de morgen. Hopelijk overkomt mij dit geen 2 de keer.
Vrijdag 19 September 2003,
Een zomeravond met temperaturen zoals ik er al vele heb meegemaakt deze zomer. De naamafroeping heb ik zonet achter de rug, de zomer blijkbaar nog niet. Het is hier heerlijk wachten buiten op het terras ergens in Kapelle-op-den-bos. Het ergste van het trouwseizoen hebben we nu blijkbaar wel gehad, alhoewel we nog even doordraaien zoals de zomer. Het was warm, heel warm de afgelopen weekends, maanden, en dat zullen ze gevoeld hebben op de voorbije feesten. Het zou zoals dit noemt, de heetste zomer zijn geweest sinds 1976, en ja blijkbaar was het goed. Alhoewel, ik heb de indruk dat er op de feestpartijen minder plezier wordt gemaakt als vroeger. Zit de zomer hier voor iets tussen, heb ik de lat te hoog gelegt, kan ik moeilijk aanvaarden dat ik het beste heb meegemaakt, of is het echt zo. De man met de pet zal het weten, maar ik ben ervan overtuigd, het is niet meer zoals vroeger. De ober stond vorig weekend momenten werkloos voor de toog en het toogpersoneel achter de toog hadden niks om handen. Ik had medelijden en bestelde dan maar een leffe. Ja het is moeilijk te omschrijven, maar een mens ondergaat dit gewoon. Ieder weekend ga ik opzoek naar steeds de ultieme klimax, maar het is wel al enkele weekends geleden dat ik nog eens iets heb gevoeld........Kippevel, het is weer al een tijdje geleden dat ik dat heb aangevoelt. Hopelijk verloopt vanavond alles zoals ik het kende van een jaar of 4 geleden. Ondertussen krijg ik ook weer zin om eens een avondje te niksen in de week, eens zalig televisie kijken, familie op VTM en zulke flauwe toestanden, gewoon het verstand op nul, ja ik kan het opnieuw. De computer blijft al eens aan de kant staan, gewoon omdat alles nu in kannen en kruiken is, na méér dan 3 jaar tikken en rippen en scannen en format C enz. enz. Het is precies of ik ben verlost van een EI dat ik snel wou leggen, maar wat te lang duurde om nog normaal te leven, ja wat is een normaal leven ????? Momenteel speelt mijn DIR/achtergrondmuzeik in de zaal non-stop d.m.v. BPM-studio, en ik hoor de mensen meefluiten als ze naar het wc komen of als ze een luchtje komen scheppen. Ik zag een oude man tikken op zijn wijnglas op het ritme van james last, ik zie ik zie en ik weet dat het goed zit tot nu toe. De toekomst zal raad geven voor dat wat nog komen moet.
Vrijdag 22 januari 2004
Ik ben ondertussen het niksen alweer afgeleerd. we zijn sinds einde vorig jaar verhuisd naar een bescheiden woning in Bambrugge. Alles is zo snel gegaan dat ik het vandaag gewoon niet besef, dat het alweer voorbij is, Het verliep welliswaar niet zonder prolemen. Ik deeed de verhuis praktisch volledig met mijn vrouwtje en kindje allleen. Maar goed, alweer nog net op tijd om julllie via het net nog een voorspoedig 2004 te wensen. Sinds gisteren beschik ik over een telefoonlijn, bedankt Belgacom om mij zo lang te laten wachten, en ik bespaar jullie de details.
Het zijn drukke tijden wat de boekingen en voorbereidingen betreft, er wordt nog gefeest in vlaanderen, country dans zou in zijn, meer daar over later. De huisbezoeken bezorgen mij bijzonder gevulde avonden, nog maar goed ook, want Mixtics is er nog altijd niet in geslaagd om mijn kabeltelevisie aan te sluiten, dus leven wij hier in een bijzonder sociale omgeving zonder televisie. Gisteren afspraak met een koppelke voor een feest in september dit jaar. Alles eens netjes op een rij gezet, geluisterd naar hun wensen en noden. Het eindreultaat was goed bevonden, ik krijg carte-blanche voor de dansavond, alleen mag het feest niet dezelfde flauwe bedoening zijn als het feest van de nicht van meisje, want die huwde op 6 september vorig jaar in dezelfde feestzaal waar hun feest zou doorgaan, alleen de disc-jockey was een dikke amateur. Oei, ik controleer in mijn agenda, en zag dat ik vorig jaar op 6 september 2003 in die feestzaal speelde. Herkennen die mensen mij niet, of gaat het hier om een missertje???? Ik wist geen raad, en besloot niet te reageren, ik antwoorde, "gelukkig dat ik dat niet was",bescheiden glimlachte het meisje. Later in ons gesprek probeerde ik nog te achterhalen, wat er toen was misgelopen op het feest, ik voelde mij echt teneergeslagen, stel je voor, die mensen boeken dezelfde dikken amateur, en ze herkennen mij niet, ze zouden dus op hun feest dezelfde disc-jockey als hun nicht geboekt hebben. Dat mocht, en zou niet gebeuren. Na een halfuurtje verlaten zij de woning,afspraak in september 2004.. Ik was er echt niet gerust in, en ging opzoek in mijn archieven. Jawel, ik was die avond in die feestzaal, dus het moest ik wel zijn geweest, alleen dan zou de bedoelde nicht Anneleen moeten zijn, dus ik bel, 10 minuten nadat zij mijn woning hadden verlaten, het koppel terug met de melding dat ik dus die bewuste avond had gespeeld, en met de vraag of hun nichtje weldegelijk Anneleen noemd. De tijdspanne waarop ik op het antwoord moest wachten duurde wel uren voor mij, ik was compleet verstijft, nooit eerder twijfelde ik zo in mijn leven. Plots het antwoord: "nee onze nicht die noemt niet Anneleen, maar Sonja". Ammaai..... Oef, wat een geluk, voor mij alle tijfels verdwenen, ik was niet de amateur. Het bovenvernoemd koppel zou me later terugbellen om nogmaals te bevestigen dat het inderdaad vorig jaar op 6 september 2003 was dat haar nicht trouwde, alleen na een beetje nadenken, was alle twijfel verdwenen, het was niet 2003 maar 2002 en niet op zaterdag maar op vrijdag, en die avond was ik thuis, ik speelde de zaterdag 7 september 2002 in Wolvertem en Zateradag 6 september 2003 in Hillegem. Hip hip hoera, ik ben geen dikke Amateur, dacht ik, voelde mij weer prima, en viel inslaap in de zetel met een gevoel van, kon ik nu maar eens naar wat ontspanning kijken, "verstand op nul televisie", maar mijn kabel is nog niet aangesloten. Bedankt Mixtics.
De tijd vliegt snel,........................
Een doodgewone vroege morgen in september.Het is al een lange tijd geleden dat ik mijn klavier heb gebruikt om nog eens te laten weten hoe de zaken lopen, Prima eigenlijk, ik kan best tevreden zijn over de voorbije zomer, mijn ventilator draaide naar behoren en bezorgde menige danser afkoeling, mijn 30 mw.laser trok nieuwschierige aandacht, en van klachten was geen spake, de boekingen lopen nog steeds binnnen en de burenfeestjes lopen op een einde. Bambrugge is nu de thuishaven.De oude baan kreeg een paar nieuwe gezichten, er werd wat afgedronken de afelopen maanden, maar nu loopt alles alweer zoals gewoonlijk. Alleen met de aannemer van mijn nieuwbouw driegevelwoning valt niet te praten. Die oude man met de naam De Coninck Guy, heeft mij dik bij de lurven genomen, en heeft al meermaals mijn bloed doen koken. het is deze maand 9 maanden geleden dat ik hier met mijn gezinneke woon, en nog altijd staan wij met de voeten in de modder; Telkens het zelfde verhaal, binnenkort, volgende week, maar nooit werd een belofte waar gemaakt. Ik bepaar alle details,ook al moest ik alles zonder hem afwerken, maar als ik ooit iemand nog zou kennen die het avontuur aangaat met gewelven de Coniinck, een verwittigd man is er 2 waard. Wij staan alvast nog met de voeten in het slijk, en ook dit zal ik dan maar laten afwerken op mijn eigen kosten, zodat ik onze koning zijn waardeloze woorden zo snel mogelijk kan vergeten. Ik zal het echter niet nalaten eenieder te waarschuwen via het net; Beton gewelven De Coninck Europalaan 28 te Deinze tel: 09/386.53.82. start momenteel een project op te Oordegem, dus allen, wees voorzichtig.
1 minuit stilte A.U.B
Een bewogen maand september en oktober 2004, dat is wat ik op het minst kan zeggen over de voorbije periode. We staan sinds 17 september 2004 op droge voet, en van modder is niks meer te bespeuren. Sinds 17 september zijn de bouwwerken volledig achter de rug, de dag dat mijn vader plots werd opgenomen met een "lichte" hartaanval. De laatste week voelde hij zich niet zo goed, en die vrijdag werd hij 's morgens opgenomen in het hospitaal. Daarna volgde nog een hersenbloeding en een nieuwe hartaanval. Vader was verlamt langs de rechter zijde, vader lag er zielloos bij de laatste weken. In die periode drong het dan ook door mij heen, we zouden hem verliezen. Hij herkende mij niet meer, toen ik hem op vrijdagavond 22 oktober 2004 een bezoek bracht, na de lateshift bij volkswagen, rond middernacht. Hij lag zo vredig te slapen, dat ik ondanks een wrang gevoel, dat nauwelijks te beschrijven is, besloot om de activiteiten van zaterdag 23 oktober toch gewoon te laten doorgaan. Daags voordien werden wel contacten gelegd met een "collega" die bij een eentueel overlijden, de zaak zou overnemen, maar dat bleek voor mij op dat moment niet nodig. Zaterdagmorgen 23 oktober 2004, 11 uur, ik besloot naar gewoonte de installatie te plaatsten in de betrokken zaal in Baasrode. Na de "soundcheck", besloot ik samen met mijn vrouw en onze zoon nog iets te eten, toen plots de telefoon ging met de melding dat het naar het einde liep met mijn vader, en dat ik dringend naar het hospitaal moest komen. Potver, kon vader mij dit nu aandoen, er waren nog zoveel andere dagen om zijn reis te maken, waarom nu???. Toch besloot ik nog enkele boodschappen te doen, vooraleer ik opnieuw contact zocht met mijn schoonzus Krista, met maar éénstelling, als zij vond dat het nodig was zou ik onmiddelijk komen. 5 minuten later belde zij, kom snel. Eénmaal in de kliniek aangekomen, merkte ik dat het menens was, en na een koude douche van emoties, besloot ik mijn colllega te bellen, met de boodschap dat alles wat nodig is voor het trouwfeest van die avond al was opgesteld, dat hij alleen maar het "spelen" voor zijn rekening moest nemen, zo was ook daags voordien afgesproken. Ik kreeg daar gedurende een kwartier de indruk dat mijne collega het niet zag zitten, en na een dozijn redenen waarom hij niet kon spelen, belde hij mij rond 18 uur terug met het antwoord: nee ik kan niet komen want ik moet een compromis gaan ondertekenen bij mijn schoonvader, omdat wij zijn huis gaan kopen. Ja, dit kon niet worden uitgesteld, dus daar stond ik volledig alleen met mijn probleem. Voor mij familie was het duidelijk, doe wat je denkt te moeten doen, alleen, zei er iemanand, dat het niet de eerste keer is dat een trouwfeest wordt afgelast wegens overlijden. Goed, wanneer dit iemand van de bruidsfamilie is dan kan ik dat geloven en begrijpen, maar hier lag de situatie anders, ik was toch maar de disc-jockey die avond. Kon ik nu 100 man in de zaal laten wachten, terwijl mijn vader zo dicht bij de dood stond?. Ik nam de beslissing dus maar zelf. Beraden zou ik het feest zelf annimeren, met de hoop dat vader nog wel bij ons zou blijven tot zondagmorgen. Zaterdagavond 22uur 30 op 2 minuten van de feestzaal kreeg ik telefoon.De ijzige stem van Gilbert: Luc je wou het weten, wel het is voorbij, vader is overleden. Ik parkeerde mijn wagen op de parking van de feestzaal en keek naar de hemel. Duizenden sterren stonden mij aan te kijken, mischien was onze vader wel één van die velen. Ik sleepte mij binnen in de zaal en bracht het bruidspaar op de hoogte, omdat ik de leegte met iemand wou delen. Er werd nog voorgesteld om een noodoplossing te laten geworden, maar die was er niet. Bedankt mijne collega, voor Uw woord. Aan medeleven van de genodigden, geen nood. Het doet goed te begrijpen dat men op zo een moeilijk moment niet alleen staat; Bij de traditionele aankondiging van de openingsdans, melde ik aan alle aanwezigen in de zaal, dat mijn vader was overleden,en ik vroeg en kreeg één minuut stilte uit respect voor het overlijden van mijn vader. Daarna kon het feest doorgaan, zonder slag of stoot. Het werd een feest waarop de bruid en bruidegom recht hadden, en waar alle genodigden zich prima hebben geamuseerd. De beslissing van mij uit was niet makkelijk, evenals het overlijden wegcijferen zo kort na het gebeuren, maar een levend mens is blijkbaar tot veel in staat wanneer die gedreven wordt door passie. Vrijdag 29 oktober 2004was de dag van de begrafenis. Moeilijk moment, maar alweer met de steun van de andere sla ik er mij door. Tot mijn grote waardering steekt bij mijn thuiskomst een kaartje in de brievenbus, met mijn innige medeleven vanwege de bruid en bruidegom en hun ouders. Bedankt.
Een druilige zomerse maandag 25 Juli 2005
Wat eigenlijk een zomerse waterpretdag zou moeten worden, is eigenlijk alleen maar een natte waterdag. huilen met de pet op. Mijn "portabel" komt zonet terug uit reparatie, na een crash van de harde schuif, en blijkbaar heb ik nog altijd niet de gewoonte om elke week een back-up te maken. zonet speelde ik de laatste stand van mijn gegevens in, en ja terug in de tijd naar begin maart 2005. Een groot deel van mijn verhaal dat eigenlijk nooit op het internet was verspreid, is verloren gegaan. Tijd om alles dan maar opnnieuw te gaan neertikken. Er gebeurde heel wat de laatste tijd. Het leek wel of de duivel er mee gemoeid was. Neem nu zaterdag 19 Juni 2005. Wat eigenlijk het meest perfecte huwelijjksfeest zou moeten woden draaide uit in een nachtmerrie. Rond de middag werd, zoals gewoonlijk, de installatie geplaatst en uitgebereid getest, zelfs een extra kanaal werd voorzien en getest voor een videovoorstelling die avond. De videopresentatie gebeurde na enkele probelemn met de configuratie van de beemer, rond middernacht. Ik speelde, zoals gewoonlijk dit jaar met een actieve set van HK. L.U.C.A.S. 2000. Plots vielen de basklanken uit. Niemand die daar echter iets van hoorde, daar ik op de achtergrond de muziek verzorgde net voor de videovoorstelling; Plots merkte ik echter dat van onder de baskast rook kwam. Ik besloot niet te paniekeren, en onmiddelijk de thuisbasis te contacteren via gsm. Door het late uur lag mijn buurman al in zijn bed, met de gsm "out". Mijn vrouwtje Manuela die normaler wijze altijd thuis is op zaterdagavond, was uitgerekend die avond gaan stappen met enkele vriendinnen, en reed op het moment van mijn S.O.S. oproep nog ergens tussen Halle en Brussel. Ik besloot kalm te blijven, maar toen ook de Maitre d'hotel er mij op wees dat er rook vanonder de baskast kwam, dan pas begon ik de ernst van de zaak in te zien. De zaal ligt op 40 minuten van mijn thuis af dus 2 maal 40 minuten rijden zou een lange periode zijn zonder muziek op het huwelijksfeest. Toen ik samen met de Maitre d'hotel besliste om veiligheidsredenen, lees brandgevaar, de muziek uit te schakelen, probeerde ik nog snel uit te leggen aan het publiek dat de openinngsdans met minstens één uur vertraging zou laatsvinden. Een helse tocht van Lebbeke naar Erpe-mere kon beginnnen. Vertrokken om 00u30, was ik terug in de zaal om 01u30. De reserve versterker en luidsprekers werden uit de wagen gehaald, en ik kwam terug binnen in de zaal. Een boze en zeker teleurgestelde vader van de bruid zou mij een uitbrander van formaat geven, al was het maar om zijn frustraties kwijt te kunnen. Ik probeer hem nog te kalmeren, en hem te vragen om mij zo snel mogelijk mijn reserve set te laten installeren, zodat we binnen de 5 minuten konden beginnen. Maar daar had hij geen boodschap meer aan. Ik besloot wijzelijk op zijn moraal niet meer te reageren en installeerde alles. Toen kwam ik tot de vaststelling dat waarschijnlijk tijdens mijn afwezigheid een paar gasten de "input" bekabelingen hadden veranderd, dat de computer, zijn zoekfunctie via windows had gelanceerd, en dat er dus niks meer functioneerde. Mijn zenuwen worden hard op de proef gesteld, en ik besloot alles van op nieuw te kableren.Met succes, 10 minuten nadien weerklonken de eerste noten en konden wij overgaan tot de langverwachte openingsdans. Het feest kwam toch nog op gang en duurde tot de zon opkwam. Nu was het eigenlijk de bedoeling door te gaan tot laat in de morgen. Maar rond 5 uur in de morgen werd ik ontboden bij de eigenaar van de zaal. Toen ik bij hem aankwam kreeg ik de opdracht het feest te beeindigen, het was al licht, en al voorbij 5uur en de baas kon niet slapen door de muziek. Ik antwoord wijzelijk dat dit niet mijn bevoegdheid is en als de baas wil dat het feest wordt beeindigd, dat hij dat dan maar met het koppel moet afhandelen. De bruid wordt enkele momenten later ook bij de baas ontboden, en na enkele minuten kwam ze terug, met de boodschap dat de muziek stiller moest, alle ramen dicht, want er waren klachten van de buren. Hoe dan ook, het koppel had echt geen geluk, eerst te laat begonnen en nu vroeger moeten stoppen. Ik denk dat ik ondanks alles nog heb doorgespeeld tot 06u30 en kwam thuis rond 09u30. De buren waren aan het ontbijten op het terras en ik ontbeed met hen mee. Ik dronk nog een paar Leffekes en rond de middag viel ik met een wrang gevoel in slaap onder de parasol op mijn terras.Kort daar op ontving ik een ander koppel bij ons thuis ter voorbereiding van hun feest, en ja hoor, ze hadden het slechte nieuws ook al gehoord. Ik liep mij destijds eens vertellen dat bij mond-aan mond reclame de slechte reclame 13 keer sneller de wereld wordt ingestuurd. Hierbij is deze theorie voldoende kracht bij gezet. Wij hebben echter vanaf dit moment altijd en reserve versterker standaard in de geluidinstallatie opgenomen......Een ezel stoot zich geen 2 maal aan dezelfde steen..
De warme zomer van 2005
Wij schrijven stilaan geschiedenis en het grote zware werk ligt achter ons. Het is einde oktober 2005, en de boekingen voor 2006 komen stilaan binnen, het belooft een goed jaar te worden. En dat is het ook.Iedereen durft wel eens te klagen, maar als ik terug kijk op de afgelopen maanden, dan hebben we wel tegenslag gehad, en lessen getrokken, genezen en nu voorkomen. De investeringen voor 2006 zijn bijna rond, en zo kunnen we nog wel een paar jaar door. De zwakke schakel, de PC- waar Bpm-studio op draaid, kreeg 2 nieuwe harde schijven, een nieuw scherm, een nieuwe voeding, en werd verbouwd, zodat alles makkelijker kan bereikt worden, indien er toch problemen zijn. Tenslotte werd Window XP opnieuw geinstalleerd, om zo een stabiel 2006 tegemoet te gaan. De "noodstrategie" bij stroomuitval in de zaal kan gedurende 20 minuten te meest critische toestellen, lees PC, laten draaien. Bij andere problemen, kan zonder meer worden omgeschakeld naar een derde muziekbron, zodat de gasten niet zonder muziek komen te dansen.....
Met onze beste wensen voor een nieuwjaar 2006
Alvast een schitterende start gehad in 2006. Van oud naar nieuw in het Hof Ten Daele, was prima dansfeest, de genodigden van de Postcheque op de eesrte werkdag van het jaar te Brussel WTC, waren iets minder in getalle, maar dansten alsof ze met 100 meer waren, de trend vor het jaar 2006 is duidelijk gezet. Veel plezier en leute, een perfecte sound en een nieuwe lichtinstallatie, 2 extra movingheads werden in gebruik genomen, extra sfeer, licht en muziek.. De knallers van feesten mogen komen, wij zijn er klaar voor..................
Mei 2006
Het is donderdag 1 juni 2006, en ik heb voor de 2de keer op rij 's morgens de centrale verwarming moeten aanzetten, anders is het echt te koud. Het was een woelige en koude maand mei. Nooit eerder heb ik zo veel communiefeestjes gespeeld als dit jaar. Dat komt enigzins door het feit dat mijn zoon zelf zijn eerste communie heeft gadaan dit jaar, en dan heb je vrienden van mijn zoon of van ons, die zich in dezelfde situatie bevinden als wij. Het blijft bijzonder plezant die feestjes, al zit je wel met een kater achteraf. Ook het plannen van een communiefeest lijkt de dag van vandaag niet meer zo eenvoudig, of is het mijn fout, en ben ik vergeten mij te informeren???. Hoe dan ook, ik merkte de laatste dagen wel dat zoontje lief elke dag met gelukskaartjes voor zijn communie,van klasgenoten, naar huis stapte. Zoiets hadden wij niet voorzien, en dit werd dan ook pas recht gezet de dag van de communie zelf aan, in of voor de kerk. Na de viering in de kerk, met z'n allen naar de receptie op school. Daar werden we verwelkomt door Dhr. de directeur. Alle communiekanten hadden het bijzonder druk met het verdelen van hun aandenkbeeldjes. Nog een geluk dat ik daags ervoor naar de kapper was gestapt en dat aldaar de discussie van die aaandenkbeeldjes was begonnen. De dag voor de communie had ik die nog niet besteld. Ik snelde dus naar Copy-cad, bij mij in de buurt, en nog een geluk dat die professionele man mij heeft geholpen, met de aanmaak van 30 schitterende aandenkbeeldjes. Eddy....Alvast bedankt. Na de recpetie op school, op restaurent.. In de zaak Dinerlounge konden we genieten in de zuiverste vorm van het woord aan een redelijke prijs, in een prachtig kader. Zelden kon ik het zo stellen, het was AF. Françoise nogmaals bedankt, en in naam van Kylian, bedankt voor het aparte menu....'s Avonds nog naar een feestje van onze oude buren, met disco-bar en jajaja, het was er feest.
Spelen zonder doktersbriefje.
Waarschijnlijk heb ik in de afgelopen jaren zowat alles meegemaakt wat er te beleven valt in een carriere van een disc-jockey,althans dat dacht ik. Niks was minder waar. Ik voelde mij de laatste dagen al niet erg fris in de buik en maag, ik dacht aan teveel hooi op de vork, en besloot een extra vitamine kuur te starten. Toen ik op een zomerse vrijdagavond alles in gereedheid bracht voor het zoveelste feest, zag ik het wel zitten. De volledige set werd op het podium geplaatst en getest. De sound en light test verliepen probleemloos, het was dus alleen nog wachten op de komst van de genodigden. Omstreeks 22 uur start het feest met de openingsdans. Nog geen uur nadien kreeg ik het warm, warm, warm, en begon te zweeten. Ik was letterlijk van kop tot teen nat. Ik besloot aan de andere kant van de zaal een fles water te halen, en stapte met een onstabiel stap door de zaal. Eenmaal terug op het podium, nam ik een slok van het platte frisse water. kort daarna het eerste verzoeknummer. Ik bukte mij op het podium om de titel van de plaat te aanhoren, wanneer ik teug op stond, bleek het water te stijgen, ik bespaar u de details, en alles kwam eruit, langs de zelfde weg waarin alles werd opgenomen. De letterkes op mijne computer begonnen allemaal te dansen, ik begon nog meer te zweten. Ik had nog maar een vraag, is hier een dokter in de zaal. Onmogelijk om zo de avond door te spelen. De redding kwam er toen iemand een liedje wou zingen, ik stelde die persoon de vraag of hij geen liedjes kon spelen. Hij blijkbaar niet, een vriend van hem die in de zaal aanwezig was, wel. Een spoedcursus computerdisc-jockey voor die gewillige jongen, die eigenlijk dj was in zijn vrije tijd, maar dan enkel met vinyl. Ik vluchte naar buiten op zoek naar lucht, en een plaats om te "kotsen", nam een stoel en zag hoe de wereld om me heen draaide. Daar ik na het zweten , het buiten te kou vond, nam ik plaats op een stoel achter de disco-bar. Ik viel in slaap, dat besefte ik pas toen de bereidwilllige stand-in dj mij heel beleefd vroeg of ik nu verder wou overnemen. Ik dankte hem voor zijn bewezen diensten, en nam de zaak opnieuw in handen. Het was afzien, maar toch bleek het ergste voorbij. Na het einde van het feest kreeg ik bij het demonteren nog de hulp van enkele gasten, ik kotste nog 3 maal, de bruid zat op een stoel, met in de hand een emmer, ze .... ook, ik vertrok naar huis. De maandag ging ik naar de dokter, zijn diagnose was buikgriep van de eesrte graad. Platte rust en geen BBQ. Afzien was het dat stond vast. Mijn ziekte briefje publiceer ik nog wel eens op de site
Een inval tijdens mijn avonddutje.
Dat ik alweer een jaartje ouder ben geworden zal er hoogst waarschijnlijk iets mee te maken hebben, maar vooraleer ik mij de zaterdagavond naar een feest beheef, dut ik een uurtje in, lang lekker niksen buiten in de avondzon of binnen voor de tv. Onlangs had ik tijdens mijn siësta een wel rare gedachte. Stel, dat ik bij aanvang van een feest zou vermelden dat éénieder die binnen de week een reactie zou nalaten in het gastenboek recht heeft op 1% mindering op de openstaande faktuur van de feestinrichter. Het leek mij eens ontwaakt en op weg naar de feestzaal, wel een leuk idee om dit eens uit te proberen. Zo gezegd zo gedaan. Bij het openen van het dansfeest, vertelde ik een week later tegen mijn publiek, en ze waren met 185, dat elke reactie in het gastenboek een vermindering van 1% betekedende ten gunste van het jonge bruidpaar. 100 reactie zouden dus een gratis feest betekenden. De reactie in de zaal was groot, de bruid was aangeslagen en in haar nopjes met deze actie. Wat ik de 7 opeenvolgende dagen had beleefd, tart elke verbeelding. De buit was binnen één week later. 65 reacties in het gastenboek, 45 mails in de mailbox. Nadat de dubbele afzenders waren verwijderd bleven er exact 100 berichten over. De actie was een succes, ik speelde gratis, en het jonge koppel moest niks meer betalen.
De muis en de staart.
Sinds alles is gemoderniseerd, zijn we bijzonder afhankelijk van de modernisatie. Vroeger, wanneer ik met vinyl speelde, dan had ik wel een reserve naaldje bij voor de platendraaier, maar toch heb ik er in al die jaren niet één gebroken. Sinds alles op de computer draaid, voorzie ik zowat alles in reserve, of heb ik voor alles wel een noodprocedure, om die schade tot een minimum te herleiden. Maar wat als plots, tijdens het feestgeweld de muis niet stil valt. Bpm-studio bestuur ik voornamelijk met een externe controler, maar het selecteren en scrollen van de tracks gebuird d.m.v. de muis. Dat dit ook moet funtioneren via een toetsen combinatie op het toetsenbord leek mij logisch, maar buiten de combinatie Alt-S welke ik gebruik voor het oproepen van de zoekfuntie, kende ik er geen tweede. Zonder muis dus geen muziek on demande zoals dat de dag van vandaag heet. Dus maar leuteren aan dat draadje van de muis om deze toch maar te laten functioneren. negatief, opzoek in de feestzaal naar een reserve muis, negatief. Dan maar een halfurtje noodprocedure terwijl ik alle toetsen combinatie uitprobeerde, om op die manier de juiste laad-functie te ontdekken. Na 30 minuten, vol spanning, alles te proberen was het bingo. Met TAb verplaatst men zich door de actieve vensters. Alt-Q laad het geselecteerde nummer. Niemand, tijdens het feestgedruis, heeft er iets van gemerkt. En ik heb sindsdien een reserve muis mee op elk feest. Prettig gezegde toen die avond een bevallige dame Paul de Leeuw kwanm aanvragen. Ik zei toen, zal niet gaan mijn muis is kapot, heb jij soms geen muis............ P.S. Bedankt aan die kerel die die avond heeft geprobeerd mijn muis te reanimeren.
Eén jaar is snel voorbij:
Lieve help, 'k sta er niet eens bij stil, tijdens al deze drukte, en ik moet toegeven, s' morgens als ik wakker wordt dan heb ik zo iets van, vandaag, met een tas koffie, schrijven we verder aan de biografie. En wel vanavond 1 januari is de familie knock -out, en ik maak alvast mijn eerste goede voornemens waar. Na lange tijd, schets ik de afgelopen 12 maand in een note dop. Een prima gevulde agenda van het afgelopen jaar, de erkenning van enkele collega's, zowel oude rotten, als starters. Geen enkel technisch probleem , en een bliksemsnelle "sfeeropname afhandeling", (de opname in minder dan 1 week klaar). Het nieuwe jaar rijden we in met een nieuw voertuig, alleen de opvallende reklame ontbreekt nog. De kinderzieketes bij de DN-HD2500 zijn er uit, en de bruikbaarheid haalt meer dan 95 %. Kortom, alles in orde, kan bijna niet beter, alleen, de laatste weken van het oude jaar waren de aanvragen tot boekingen gevoelig minder. Maar daar zullen de feestdagen wel voor iets tussenzitten. Ah ja, over de feestdagen gesproken. De eerste keer sinds ik mijn vrouwke leerde kennen hebben we besloten om oudejaarsavond samen te vieren i.p.v. te gaan spelen. De feestzaal waar ik regelmatig speel, had er na 30 jaar, voor 31 december een punt achtergezet , en ik besloot er ook maar eventjes van tussen de springen. Verdorie, 'k heb het mij niet beklaagd, en mijne zoon ook niet. Da's wat anders dan nieuwjaarwensen via de telefoon. Wat ik volgend jaar doe is nog af te wachten, maar de reactie van onze Kylian, zoiets van "dat was toch tof hé pa allemaal samen tot we gingen slapen", blijft me zeker bij.Prima sfeertje was het thuis.
Man bijt Hond
Man bijt hond gezien, haha ha ,ik op de t.v. Opgebeld op maandagmiddag iets voor 12, met de vraag wat ik ervan vond dat uiteindelijk Queen van de eerste plaats was verdrongen in Donna's Top 2000. Nu ben ik waarschijnlijk van nature uit een vlotte prater, en dat was die man bijt hond aan de telefoon ook niet ontgaan. Ze zouden mij voor de camera halen. Alleen was ik niet akkorrd om een volledige disco-bar te plaatsen in mijne garage of in een feestzaal. Nog geen 10 minuten later klaarden zij die klus, en om 13u30 stond ik in het Berkenhof al voor de camera. Professionele gasten en damens, snel en kort op de bal spelen, een goed gesmeerde machine, en een ongeloofelijke gastvrije eigennaar van het Berkenhof in Liedekerke. Maandagavond 19u40 op de buis. Wel goed, leuke ervaring.
De brug van Willebroek.
Ergens in november van 2007, moest ik spelen, dacht ik, aan de Westhoekvaart in Willebroek. Eenmaal daar toegekomen, bleek er in Willebroek helemaal geen Westvaartdijk te zijn. Lieve mensen daar in Willebroek, ze haalden mij zelfs tot bij de apotheker die via het internet te weten kwam dat de westvartdijk zich in Klein-Willebroek bevind. Al snel de weg naar Klein-willbroek gezocht, maar daar alleen maar een Oostvaartdijk gevonden. Volgens een visser aan de vaart was het logisch, als dit hier de Oostvaartdijk is dan is den andere kant van het water de Westvaartdijk. Jammer, was het maar zo eenvoudig. Na bijna 3 uur rijden en zoeken, besloot ik wijzelijk om terug naar de thuisbasis te keren, op zoek naar de juiste locatie. In mijn agenda stond echter geschreven: Westvaartdijk te Humbeek. Zo overtuigd dat ik wist waar ik zijn moest, en toch missen, 't zal wel menselijk zijn. Bedankt aan al zij die mij hielpen zoeken naar het onvindbare